برای تجربه بهتر ، مرورگر خود را به کروم، فایرفاکس، اوپرا یا اینترنت اکسپلولر تغییر دهید.
گاز آرگون برای درمان آسیب مغزی و سکته مغزی

گاز آرگون برای درمان آسیب مغزی و سکته مغزی

​گاز آرگون : یک محافظت کننده عصبی بالقوه و درمانی امیدوار کننده برای بیمارانی با آسیب مغزی و سکته مغزی.

یک محافظت کننده عصبی بالقوه و درمانی امیدوار کننده

یک اتفاق خیلی جالب در دنیای علم پزشکی افتاده است. آرگون یک عنصر گازی نجیب است که توانایی های مخدر و محافظتی را نشان داده است که ممکن است در زمینه پزشکی مفید باشد. یکی از مهمترین نگرانی ها در پی احیای موفقیت آمیز پس از ایست قلبی ، شدت آسیب مغزی است. موفقیت هر عضوی که برای پیوند برداشته می شود بسیار به تأثیر محافظت از ارگانی که برای پیوند مورد استفاده قرار می گیرد بستگی دارد. علی رغم همه پیشرفت های انجام شده در تحقیقات پزشکی، موفقیت در زمینه محافظت از ارگان ها را می توان به بهترین وجه در سطح متوسط در نظر گرفت. تلاش انسان برای شناسایی روش های محافظت کننده از ارگان های ایده آل هنوز ادامه دارد!

آرگون، همراه با گازهای نجیب دیگر مانند زنون، نئون، هلیوم، کریپتون و رادون، به آخرین ستون جدول تناوبی تعلق دارد. پوسته کامل الکترون در این گازها باعث می شود که آنها با عناصر دیگر پیوند کووالانسی ایجاد نکنند و از این رو به آنها “گازهای بی اثر” می گویند. اگرچه آرگون برای اولین بار توسط هنری کاوندیش در سال 1785 به عنوان “ناخالصی” در هوای جوی یادآوری شد، اما این لرد ریلی و ویلیام رامسی بودند که بعداً توانستند این ناخالصی را با نام “آرگون” تشخیص دهند. گاز آرگون به عنوان یک “گاز بی اثر” در نظر گرفته می شود، اما شواهد اخیر نشان داده است که آرگون توانایی فعالیت فیزیکی و بیولوژیکی را دارد. اثر بیولوژیکی احتمالاً به تعامل ساختار اتمی آن با آنزیم ها و گیرنده ها از طریق فعل و انفعالات دو قطبی و ون در والس ناشی از بار مربوط می شود.

آرگون : محافظ ارگان های ما در آینده ؟

تشابه ساختاری بین آرگون و زنون باعث ایجاد تعدادی از مطالعات شده است که در آن خواص مفید آرگون شبیه به آنچه با زنون مشاهده شده است را مورد بررسی قرار داده اند. مهمترین مزیت آرگون این است که فراوانتر از زنون است و به عنوان سومین گاز فراوان در جو شناخته شده است. در دسترس بودن زیاد و هزینه کم آرگون مزیت مشخصی نسبت به استفاده از روش های درمانی مشابه گاز زنون دارد.

اثرات مخدر آرگون در غواصان تحت فشار جوی زیاد به خوبی توصیف شده است. این امر در تضاد با زنون می باشد. اعتقاد بر این است که اثرات بیهوشی آرگون در مقایسه با اثرات فیزیکی ثانویه تر از اثرات شیمیایی آن است. بیشترین بخشی که در پزشکی به آرگون اهمیت داده شده است نقش آن به عنوان یک محافظ عصبی است.

این مطالعات مدل های انسداد شریان مغزی میانی (MCAO) ، آسیب مغزی (TBI) و محیط بدون اکسیژن گلوکز (OGD) را بررسی کرد. این مطالعات در شرایط آزمایشگاهی نشان داده است که این گاز نه تنها یک اثر وابسته به غلظت در محافظت از مغز دارد بلکه همچنین این تأثیرات محافظتی در صورت کارآیی حداکثر تا 72 ساعت پس از سکته مغزی موثر است. این مطالعات نه تنها تأیید کرد که هلیوم ، آرگون و زنون بقای سلول، یکپارچگی ساختاری مغز و بازیابی عصبی را بهبود بخشید بلکه نشان داد که این گازها می توانند اندازه انفارکتوس را کاهش دهند.

علاوه بر این ، همچنین تأیید شد که در میان گازهای نجیب، آرگون بیشترین اثرات محافظتی را داشته است. با این حال، همه مطالعات از اثرات محافظت عصبی آرگون پشتیبانی نمی کنند. برخی داشنمندان نشان دادند که اگرچه آرگون در مدل های آسیب مغزی TBI و OGD مفید بود، در آسیب مغزی ناشی از MCAO، آرگون آسیب مغز زیر قشر مغز را افزایش داد بدون اینکه در عملکردهای رفتاری یا حرکتی بهبودی حاصل شود.

در حال حاضر ، تنها درمان فعلی تایید شده برای سکته مغزی ایسکمیک ، استفاده از فعال کننده پلاسمینوژن بافت (tPA) است. ونتیلیشن  با آرگون در ترکیب با tPA یک اثر مفید وابسته به دوز را نشان داده است. این امر در آینده برای کنترل سکته مغزی ایسکمیک پیامدهای مهم بالینی دارد.

مهمترین نگرانی پس از ایست قلبی میزان آسیب عصبی است. در حال حاضر، تمرکز عمده بر کاهش آسیب مغزی معطوف به دستیابی به هیپوترمی متوسط ​​است. آرگون به دلیل اثر محافظت در برابر نورون ، در مطالعات حیوانی برای کاهش میزان آسیب مغزی پس از ایست قلبی تجربی مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعات از آرگون برای ونتیلیشن بیماران برای دوره های مختلف پس از ایست قلبی استفاده شده است. آرگون در غلظت های مختلف بهبود سریعتر و کامل تری را نشان داده است.

مزایای استفاده از آرگون در درمان بیماران سکته مغزی

اثرات مفید هنگامی که ونتیلیشن  آرگون تا اواخر 3 ساعت پس از ایست قلبی آغاز شد ، مشاهده شد. متأسفانه ، این فرض که ترکیبی از هیپوترمی با تهویه آرگون مفیدتر باشد ، قابل بحث بوده است. همچنین نشان داده شده است که ونتیلیشن  با آرگون با کاهش اندازه انفارکتوس میوکارد و بهبود عملکرد بطن همراه است.

استفاده از آرگون با هیچ تغییر همودینامیکی سیستمیک همراه نبوده است. هیچ مطالعه ای وجود ندارد که اثرات مخربی را هنگام استفاده از آرگون به عنوان گاز تهویه نشان داده باشد. با این حال ، از محلول کمتری نسبت به دی اکسید کربن ، هنگام استفاده برای نفوذ برای ایجاد پنوموپریتونئوم، احتمال آمبولی گاز وجود دارد. حتی ونتیلیشن  طولانی مدت با آرگون هیچ اثر مخربی پس از ایست قلبی نشان نداده است.

اثرات مفید آرگون محدود به حفاظت از نورون نیست زیرا اکنون مطالعات بیشتری در حال انجام است که استفاده از آن به عنوان یک ماده محافظت کننده از اندام آشکارتر می شود. کلیه هایی که در محلول حاوی آرگون نگهداری می شوند از نظر میزان خروج ادرار، پاکسازی کراتینین و محدودیت نکروز حاد لوله ای فوایدی را نشان داده اند. مطالعات مشابه برای پیوند ریه نیز ادامه دارد. نشان داده شده است که تهویه با آرگون به دنبال سکته قلبی باعث کاهش اندازه انفارکتوس میوکارد می شود. نقش روزافزون آرگون به عنوان محافظ اندام یکی از مواردی است که انتظار می رود تحقیقات زیادی انجام شود. از آنجا که اثبات نشده است که آرگون اثرات همودینامیکی یا سیستمیک مخربی دارد، به زودی می توان مطالعات انسانی را آغاز کرد. اگر بتوان اثرات مفید گاز مشاهده شده در حیوانات را به انسان ترجمه کرد، آنگاه فصل جدیدی در محافظت از اندام آغاز خواهد شد.

نتیجه گیری

شکی نیست که بیشترین کاربرد بالینی آرگون به عنوان محافظ عصبی خواهد بود. اما این امر هنوز هم باید مورد مطالعه قرار بگیرد. اگرچه بیشتر مطالعات انجام شده بر روی مدل های حیوانی بوده است، اما این واقعیت که استفاده از آن در غواصان در اعماق دریا با اثرات مخربی همراه نبوده است، این گاز را به مراحل بالینی و مطالعات انسانی نزدیک می کند. اثرات مفید گزارش شده در بیماران ایست قلبی و محافظت از اعضای بدن هنگام پیوند هیجان انگیز است!

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بالا